De klucht van Trump en Kim Jong-Un

Ik weet niet hoe het u vergaat bij het kijken naar het nieuws over de top tussen de Amerikaanse President Trump en de Koreaanse leider Kim Jong-Un maar ik krijg inmiddels hetzelfde gevoel als toen ik voor het eerst ‘Goede tijden slechte tijden’ zag. Over het algemeen matig tot slecht acteerwerk in relatie tot een script dat meer lijkt op een karikatuur van de echte werkelijkheid.

De strijd tussen de twee leiders

Voor mij viel alles op zijn plaats toen ik de twee heren gebroederlijk met elkaar op TV zag. Ik heb mezelf maanden afgevraagd wat nu de werkelijke bedoeling van beide heren was. Kim Jong-Un heb ik tot op het laatst verdacht van het binnensmokkelen van een pistool om Trump tijdens de face-to-face ontmoeting te elimineren. Ik geloof niet dat de heren zich laten fouilleren dus het was technisch mogelijk en gezien de oorlogstaal van het laatste jaar leek hij ook een motief te hebben.

Trump heeft lang het verongelijkte jongetje gespeeld en er flink op los gescholden. Een Amerikaanse President, onwaardig vond eigenlijk de hele wereld, maar prompt deed Trump er dan nog een schepje bovenop. Hoe harder hij gestoken werd in zijn zelf gecreëerde US wespennest, hoe harder hij uithaalde naar Kim Jong-Un. De laatste cancelling van de Top-ontmoeting door Trump was daarbij het toppunt en was tegelijk een prachtige afleiding van de discussie van de importheffingen die hij aan de rest van de wereld oplegt. Drie uur later bleek dan ook dat de Top wèl door zou gaan. En wat dacht u van het tijdstip van de ontmoeting in relatie tot de G7 ontmoeting? Precies zodanig gepland om voortijdig het G7 fort te verlaten en af te reizen naar Singapore.

Nobelprijs?

Toen ik gisteren vernam dat Kim gewoonweg niet in staat was om zijn verblijfkosten in Singapore zelf te betalen maar dat deze indirect door Amerika betaald worden en Kim vervolgens een vliegtuig in China heeft moeten lenen om überhaupt Singapore te kunnen bereiken, werd het mij helemaal duidelijk.

De gehele topontmoeting is een grote, goed voorbereide en strak geregisseerde klucht die beide leiders vanuit een zorgvuldig voorbereide ‘bad-boys’ startpositie tot  ‘wereldvrede’ faam moet brengen. Er wordt nota bene al over een NOBEL prijs van de vrede gesproken!!!!

Wat hebben ze hierbij te winnen zult u denken? Nou Trump en Kim hebben beide een enorm populariteitsprobleem dat op deze manier hen zowel kracht als respect op wereldschaal moet kunnen opleveren. Daarbij komt dat beide partijen best wat afleiding kunnen gebruiken als het gaat over hun politieke en economische wanbeleid. Criticasters worden met één veeg de mond gesnoerd en de wereld zal staan dringen om Noord-Korea financieel te steunen om een modern land te worden. Iedereen wil zo meteen immers een graantje van dit succes meepikken.

Start with the end in mind

Maar hoe hebben ze dit dan kunnen doen? Nou, ook dat is eigenlijk heel eenvoudig. Er zijn hier maar twee hoofdrolspelers die elkaar waarschijnlijk al lang van te voren kende. Trump heeft natuurlijk het voordeel dat zijn politieke carrière pas net voor zijn verkiezing als President is begonnen. Daarvoor was hij handelsman en kon hij overal gaan en staan waar hij wilde. Hij is toen als handelaar ongetwijfeld al lang in Noord-Korea wezen winkelen om te kijken of er in dit gesloten bolwerk geen goedkope handel te halen valt. Hij deed dit immers ook in Rusland en alle andere landen waar geld te verdienen viel.  Een scenario zoals nu wordt uitgevoerd is dan snel bedacht en past in de stijl en credo van dit soort ondernemers: Start with the end in mind! Kim heeft gestudeerd in Europa en is natuurlijk ook niet van gisteren. Wat is een jonge dictator immers zonder geld?

Tijdens de ontmoeting is dan ook heel duidelijk te zien dat Kim absoluut de regie aan Trump overlaat en hem zelfs scherp in de gaten houdt als hij aan de beurt is om iets te zeggen of dat wel de goedkeuring van de regisseur kan hebben.

Oók het feit dat de minister van Buitenlandse zaken van de USA, die geldt als de grootste criticaster van de top en niet stond vermeld op de officiële presentielijst, toch stiekem op een foto bij de top is gesignaleerd, geeft aan dat iedereen zijn rol meespeelt.

Als ik de reacties van onze volksvertegenwoordigers zie en die van de overige wereldleiders vraag ik me af hoe het mogelijk is dat ze allen naar dit bijzondere schouwspel zitten te kijken en het vervolgens als zoete koek consumeren. Er wordt niet één kritische kanttekening geplaatst

Soapacteurs

Anderzijds stelt het me gerust want kennelijk zijn de ‘oorlogszuchtige’ leiders dus kennelijk niets meer dan soapacteurs en dat stelt weer gerust!  Pfff, dus toch geen kernoorlog. Wat ik me nu alleen nog afvraag is waar Trump die tweedehandse raket vandaan heeft gehaald waar Kim Jong-Un de wereld mee ‘bedreigde’. Zouden hij die dan toch in Rusland op de kop getikt hebben?

Wat mij betreft is de Nobelprijs absoluut te veel eer voor deze twee mannen maar ik zou ze zeker  voor willen dragen voor een Emmy-award!

Voor reacties: toin.saris@sarisenpartners.nl.

Toin Saris